دلقک

بِسِپارید به یک گوشهء غربت جسدش نخورَد تا به هم آرامشِ خوابِ ابدش دلِ تنگی که شد آیینهء دلسنگیِ دوست سرِ سودازده بهتر که نهد بر لحدش هرکه با گریهء صد شمع نشد پختهء عشق گرxa0 به گلخندهء پروانه بسوزد سِزَدش لطف ساقی چه صفایی,می صدساله چه سود? ما که طعمی نچشیدیم ازانار سبدش جنگ با نحسیِ تقدیر رقم خورده چرا? سیزده را نَبُود راه گریز از عددش همه این اهل هوس را چه کند آتش حشر? مگر آه دلِ عاشق برساند مددش که در این شهر بُوَد دیو و که انسان که در آن هرکه دیدیم به تنگ آمده از دیو و ددش شوکرانی که فلک ری...

ادامه مطلب